Regelmatig zal ik wat stukjes neerzetten uit hoe boek zodat je een idee van de sfeer en inhoud krijgt. Hier is een deel uit hoofdstuk 1:

De ontdekking

De avond viel stil over de stad. Buiten klonk het zachte geruis van auto’s die hun weg vonden door de natgeregende straten. Binnen, achter een scherm dat het enige licht in de kamer was, zat David. Zijn vingers rustten op het toetsenbord, zijn ogen gleden over de woorden op het scherm. Hij had gewoon wat zitten scrollen, zoals hij wel vaker deed. Nieuws, filmpjes, berichten waar hij half geïnteresseerd doorheen ging. Totdat hij, bijna per ongeluk, een website tegenkwam die anders voelde.
Keshe Foundation.

De naam zei hem niets, maar de woorden die hij daar las, trokken hem direct in hun greep.
“Plasma technologie. Onuitputtelijke energie. Genezing door velden. Een wetenschap die de aardse beperkingen overstijgt.”

David trok zijn wenkbrauwen op. Dit klonk te goed om waar te zijn. Technologie die energie kon genereren uit plasmavelden? Ziekte kon genezen zonder medicijnen? Vervoer mogelijk maakte zonder brandstof? Dat waren toch sprookjes? Of erger nog – complete onzin?
Toch voelde hij iets. Een lichte tinteling langs zijn ruggengraat, alsof er iets in hem werd aangeraakt dat hij niet kon benoemen. Het was dat gevoel dat hij soms had als hij ‘toevallig’ op iets belangrijks stuitte. Een intuïtief besef dat hij iets had gevonden wat hij moest begrijpen.

Maar zijn rationele geest liet zich niet zomaar overtuigen.

“Als dit echt zou werken, waarom gebruikt de wereld het dan nog niet? Waarom rijden we nog steeds op benzine? Waarom gaan mensen nog naar ziekenhuizen? Waarom praten ze hier niet over op het nieuws?”

Hij klikte verder, las over het concept van magnetische en gravitationele velden, over hoe plasma in feite de bouwsteen was van het universum. Over hoe het kon worden toegepast om voedsel te zuiveren, lichamen te genezen en zelfs ruimtevaart mogelijk te maken.
Zijn hoofd tolde.
“Dit is te groot. Dit kan niet waar zijn. Of… is dit juist waarom het zo verborgen blijft?”
Een onrust groeide in hem. Dit raakte iets in hem aan. Niet alleen zijn nieuwsgierigheid, maar iets diepers. Alsof hij iets herkende, een oud weten, een waarheid die hij ooit gekend had maar vergeten was.
Zijn ogen vielen op een knop:

“Schrijf je in voor een lezing.”

Zijn vingers aarzelden boven de muis. Dit was het moment. Als hij zich inschreef, ging hij deze wereld binnen. Dan zou hij misschien iets ontdekken wat hij niet meer kon ontkennen.

“Wat als het onzin is?”
Maar een andere gedachte fluisterde:
“Wat als het wáár is?”

Met een diepe ademhaling klikte hij.